Pierwsza znana wzmianka o Rogozinie pochodzi z 1441 roku; we wczesnych dokumentach wieś występowała też jako Rogoschino, Rogoszyno i Rogoczino. W XV–XVI wieku właścicielami byli miejscowi szlachcice „z Rogozinka”, a w 1492 roku książę mazowiecki Janusz II zwolnił wieś z czynszów; właściciel Paweł z Łyczek przeznaczył ją na utrzymanie kapłanów kościoła Świętej Trójcy w Winnicy.
W XVI wieku Rogozino funkcjonowało jako wieś duchowna – w 1542 roku było uposażeniem płockiej kapituły katedralnej, a w 1578 roku należało do parafii w Imielnicy. W tym okresie we wsi odnotowano też liczbę gospodarstw (w 1531 r. było 12 łanów i 3 ogrody).
W XIX wieku, według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego (tom IX, 1888), Rogozino opisano jako wieś i folwark w powiecie płockim, z urzędem gminy; wieś liczyła wtedy 24 domy i 250 mieszkańców, a folwark Rogozino miał znaczące areały ziemi. Pod koniec XIX wieku gmina Rogozino obejmowała około 30 wsi i liczyła 552 domy oraz 6729 mieszkańców.
Gmina Rogozino została formalnie utworzona w 1877 roku z dawnych gmin Boryszewo i Ciołkowo; w 1930 roku przyłączono do niej Brochocin i Brochocinek. Po II wojnie światowej gmina funkcjonowała, lecz została zlikwidowana w 1954 roku podczas reformy administracyjnej wprowadzającej gromady. Po przywróceniu gmin w 1973 roku gmina Rogozino nie została odtworzona – jej obszar wszedł w skład gminy Radzanowo. W latach 1975–1998 miejscowość należała do województwa płockiego, a po reformie z 1999 roku znajduje się w województwie mazowieckim, w powiecie płockim.
Przez stulecia Rogozino było przede wszystkim wsią rolniczą, blisko związaną z parafią w Imielnicy, a pełnienie funkcji siedziby gminy przyczyniło się do rozwoju funkcji administracyjnych i społecznych miejscowości; dziś Rogozino jest jedną z większych miejscowości gminy Radzanowo, z częściami takimi jak Rogozinko i Rogozino Królewskie. Nazwa wsi najprawdopodobniej pochodzi od roślin bagiennych, takich jak rogożyna lub rogoz, co odzwierciedla lokalne warunki przyrodnicze.
